Кратката проза "Цимет" - првообјавено дело на Ребека Таири

Неодамна, од печат излезе кратката проза „Цимет“, првенче на Ребека Таири, во издание на ПНВ Публикации од Скопје.
 
„Ова е книга за светот надвор и неговото прекршување од нашите внатрешни огледала. За луѓето што се сами среде толпа, за оние што живеат со мирисот на сеќавањата, впечатливи и интензивни како мирис на цимет.
Нежно, исповедно, лирично, интимно и топло писмо...“, вели Јулијана Величковска.
 
 
За Вас издвојуваме еден кус извадок од книгата:
 
 
Погледна во часовникот со некое мрзеливо и одвратно чувство. Не ѝ беше ни битно колку е часот. Без причина погледна во него.
Но длабоко во себе знаеше дека ништо не се случува без причина, нели?
Дури и ова веќе така здодевно клише доживува свој врв на мизерија, така што, дури и да е вистина, ја губи својата основна и вистинска смисла.
Се редеа мисли, безвредни и сосема непотребни, незначајни.
А, да! Часовникот ги беше расположил своите стрелки на точно 22.00 часот. Во моментот кога таа погледна кон часовникот, тој престана и да отчукува. Едноставно запре.
Таа почна да се смее. Гласно и лудачки. На крајот, заплака.
„Часовникот престана во оној момент кога јас погледнав во него“, горко помисли.
Одбиваше да верува дека е на раб на лудило. Собата мирисаше на кафе и ванила. Не мирисаше на цимет. Ѝ недостигаше циметот.
Ја поттргна тешката сина завеса и пред неа се појави стаклената врата од која можеше да го набљудува целиот град. Погледот беше прекрасен. Но таа беше сама. Сакаше да го почувствува мирисот на цимет измешан во виорот на жолтите лисја.
„Дали зборот болка може да се поистовети со големината и силата на чувството болка?“, се запраша. Не доби одговор.
Ја отвори стаклената врата и мирисот на есента ја наежи нејзината кожа. Се изненади кога виде дека сѐ уште може да чувствува, дека сѐ уште нешто допира до неа.
Есенскиот ветер беше пријатен, но го немаше елементот на оној прекрасно, проклето суров цимет.
„Ми недостига... Не... не, тоа не е недостигање. Ужасно ми треба, ми треба!“
Стаклената врата остана отворена, иако студот веќе го запоседна  станот. Седна на фотелјата. Замижа и широко ги отвори ноздрите.
Го бараше циметот на нејзиниот дух. Со затворени очи стана и почна да го допира мебелот, го допираше носот до тие материјални нешта, а бараше нешто што не можеше да го допре.
Ова беше неуспешно.
„Ќе направам капучино... и ќе му додадам цимет. Ете.“
Така и направи. Капучиното со цимет стоеше пред неа на масата.  Го гледаше како да е некој предмет што треба добро да се проучи. Го зеде капучиното и го стави под носот. Повторно замижа. Имаше нешто сосема нездраво во овој нејзин ритуал. Мали солени капки паѓаа во капучиното со цимет.
Сега веќе почна и премногу да чувствува. Дефинитивно, не беше рамнодушна.
Ја помилува шолјата со капучино, со оној цимет во неа и ја остави на масата.
Не беше ова циметот што таа го бараше. Не беше ова среќата што ја бараше. Малите солени капки беа така брзи. Веќе ништо не ѝ беше важно.
Повторно седна на нејзината омилена фотелја, а мирисот на ванила стана неподнослив. Ѝ требаше циметот што еднаш го почувствува, си го врежа во телото, во душата, а сега никако не можеше да допре до него.
И тогаш, потона, потона...
 


 
Ребека Таири е родена во Скопје, во 1982 година.
Љубовта кон пишувањето ја развива уште од средношколските денови во гимназијата „Јосип Броз Тито“, но образованието го насочува кон правото, односно, кон политичките науки. Последните пет години живее во Швајцарија.
„Цимет“ е нејзино првообјавено дело.